Korrespondentbrev

Frykta for koronaviruset er dekt i plast

BEIJING (NRK): Dette er frykta sitt ansikt, tenker eg, då eg ser ei kvinne som har pakka seg inn i plast frå topp til tå.

Plast som beskyttelse mot koronaviruset

FRYKT: Denne kvinna tar ingen sjansar når ho forsøker å verna seg mot koronaviruset covid 19

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

Denne artikkelen er over to dager gammel, og kan inneholde utdaterte råd fra myndighetene angående koronasmitten.

Hold deg oppdatert i NRKs oversikt, eller gjennom FHIs nettsider.

Kvinna eg møter på flyplassen i Beijing tar ingen sjansar mot koronaviruset covid 19.

Ho er kledd i ei gjennomsiktig regnjakke med hette på. På føtene har ho plastposar, på hendene har ho hanskar i plast.

Ho har strekt tynn plast over brillene og andre plassar der det kan oppstå gliper. Også veska er dekka i plast.

Ho fortel at ho kjenner seg tryggare bak ein rustning av plast, og at det er betre å vera føre var enn etter snar.

Nokre gonger er den usynlege faren langt verre å handtera enn meir synlege truslar.

Slik lever de med frykten for koronaviruset i Beijing.

På vakt

Tre uniformskledde vaktar hastar forbi i ein utrusting som får dei til å sjå litt komiske ut. Dei har hetter på hovudet, vernebriller, ansiktsmasker og plasthanskar på. Like snart dukkar ein mann i kvit frakk og same utrusting fram frå baksida av eit langt skjermbrett. Dei er på vakt mot viruset.

Eit par reisande i sekstiåra går arm i arm med kvar sin plastpose på hovudet. Begge har trekt på seg blå plasthanskar.

Folk beskytter seg mot koronaviruset

VERN: Plastposar på hovudet er ein variant av korleis folk verner seg mot viruset

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

I bagasjehallen har ein heil familie pakka seg inn. Dei ser ut som spøkelse der dei i flagrande plast fer fram og tilbake med koffertar mellom bagasjeband og traller. Etter kvart ser dei ut til å ha eit familieråd om korleis dei skal handtera viruset når dei møter verda utanfor flyplassen.

Dei ville truleg satt pris på sjåføren eg møter. Han har plastra seg inne i førarsetet og fortel at han har anbefalt alle sine kollegaer i drosjebransjen å gjera det same. Det gjer godt for sjela, seier han. Ein blir mindre engsteleg.

Han ler og eg ler, men alt eg kan sjå gjennom all denne plasten er eit par smilande auge i spegelen. Munn og nase er sjølvsagt dekka med ansiktsmaske, som no er påbode for drosjesjåførar, og ingen passasjerar utan maske får sitja på.

Innbyggerne i Beijing beskytter seg på ulike vis mot koronaviruset

SJELEFRED: Ein drosjesjåfør NRK møter meiner at plasten gjer at han ikkje treng å uroa seg så mykje for viruset

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

Klaustrofobisk

Eg har hatt heimlengt etter å ha vore borte i meir enn to veker. For uansett virus-fare er borte bra men heime best. Eg elskar å bu i Beijing. Når eg fer innover frå flyplassen på ein usedvanleg tom motorveg, kjenner eg likevel på ei trykkande stemning.

Forureininga ligg som ei tung og klam tåke over byen. Eg er vand med å bruka ansiktsmaske, men no er det to store farar den skal halda ute. Virus, og forureining. Dobbelt opp. Det er hakket for klaustrofobisk.

Reisa inn til byen går på rekordtid. Folk flest er ikkje på reise. Styresmaktene har utvida ferien folk får i samband med kinesisk nyttår. Mange av dei millionane som drog heim til sine foreldre er parkerte der.

Dei som slepp ut av lokale karantenar vel likevel ikkje å dra til Beijing, for her har dei fleste bustadblokkene også innført karantene og folk kan uansett ikkje gå på jobb.

Beijing er uvanleg stille

STILLE: Få folk er ute på gatene i Beijing. Dei held seg inne.

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

Likevel blir eg overraska då eg kjem til open dør i eige hus. Velkommen heim, roper hushjelpa muntert. Ho fortel at ho er glad for å sjå meg, for ho har budd åleine i huset og opplever at det er for stille, nesten litt skummelt.

Eg nøler. Visst hadde eg bedt henne om å passa på dyra me har i heimen medan eg var borte. Fiskane må ha mat, kaninen må få hoppa litt rundt og skjelpadda treng selskap, men det betyr ikkje at ho må vera på plass både natt og dag.

Karantene

Ho fortel at nye og strenge rutinar som er innførte gjer det vanskeleg å veksla mellom hennar eige og mitt hushald. Sjølv om ho har leilegheit i sentrum av Beijing slepp ho ikkje inn der no, fordi ho berre er leigebuar og ikkje eigar. Ved inngangen siler portvakter ut kven som får tilgang.

I prinsippet kan ho dra heim til sitt eige hus, som ligg i utkanten av Beijing, eit par timar unna sentrum. Problemet er at ho vil bli satt i karantene så snart ho set sin fot der. Det betyr at ho ikkje kjem ut når ho først drar inn.

Eit dilemma.

Eg er ikkje mørkredd og kan godt lika å ha heimen for meg sjølv. Etter eit par dagar med skinande reine golv og god mat på bordet ber eg henne difor ringa portvaktene der ho har sitt eige hus.

Dei lovar at dei ikkje skal halda henne i streng karantene om det er krise og eg treng henne tilbake. Lovnaden kjem med ei åtvaring: Kvar gong ho kjem tilbake til sine eigen heim må ho byrja på ein ny to vekers karantene, sjølv om ho for lengst er klarert i sentrum.

Ho blir glad for at ho får meir tid med eigen familie, og drar, i von om at eg ikkje treng henne før det er gått to veker og stengslene takast ned.

Låste dører på restaurantene i Beijing

LÅST: Dei fleste restaurantane i Beijing har stengt medan dei ventar på ein siger over viruset covid 19

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

Bakkesoldatar

Ho gir meg eit skjema nabokomiteen har vore innom med, der eg må fylla ut både reiserute og kroppstemperatur. På veggen utanfor døra heng det eit ark som blir kryssa av for kvar gong dei kjem på besøk.

Eg får også eit kort som er laga spesielt for denne krisesituasjonen, og heldigvis for det. Allereie eit par dagar etter at ho er dratt blir gata mi stengt. No er mine naboar blitt utsende bakkesoldatar i krigen mot koronaviruset.

Dei er hyggelege som få, men eg slepp ikkje forbi kontrollen utan mitt nye id-kort og febersjekk.

Vegene sperres for utenforstående i sentrum av Beijing

PORTVAKTER: Gatene i Beijing er stengt og portvakter er strenge på at alle som skal inn må vera feberfri og ha papira i orden

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

Tvers over gata har dei same knallharde kontroll, og sjølv om dei ser at eg kjem ut frå ei sone og difor burde vera klarert, slepp dei meg ikkje inn i neste sluse. Det betyr ein relativt stor omveg når eg syklar til jobb, men det nyttar ikkje å diskutera. Reglane er steile.

Portvaktene, som er tildekte i masker og varme jakker, seier at det er ein spesiell og krevjande situasjon no. Stengslene er til alle sitt beste. Me må berre stå i det til slaget er vunne.

Deira oppdrag går ikkje minst ut på å sikra at folk på innsida av gjerdet føler seg varetatt og trygge, slik at dei ikkje blir redde, blir eg fortalt.

Underleg stille

Beijing er til vanleg ein travel by, men no er det som om dei 21 millionane som bur her er gått under jorda. Kina fekk kritikk for å kome seint på banen i kampen mot viruset, men gjer no sitt beste for å koma det til livs. For ei veke sidan innførte Beijing karantene for alle tilreisande. Byen har lukka seg sjølv.

Vakter på flyplassen i Beijing besytter seg mot viruset Covid 19

VAKTAR: Hetter på hovudet, vernebriller og hanskar blir brukt av vaktar på flyplassen

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

Arbeidsplassar held stengt. Skuleborn sit i heimane sine og får undervisning på nett. Restaurantar har låste dører og når eg spør ein portvakt om kor eg kan finna ein plass å eta ute, ristar ho på hovudet og peikar til kiosken. Nokre matbutikkar har ope, så det er berre å koka sin eigen mat.

Ei kvinne eg møter på gata seier at ho bruker dagane på å sova til ho ikkje orkar meir. Når ho blir lei av å ligga i senga går ho ut og får litt luft, og så går ho og legg seg igjen. Min svenske journalistkollega seier at stemninga gir henne brakkesjuke, sjølv om ho ikkje er pålagt karantene.

Kampen mot viruset er for det meste underleg stille og intenst kjedeleg, men ein dag eg syklar til jobb høyrer eg kjefting og oppdagar ein heil gjeng menneske som står i kø utanfor eit apotek. Personen som ekspederer dei har vindauget berre bitte litt på gløtt og nektar å innfri kravet til ein sinna kunde om å opna heilt opp.

Han gjentar om og om igjen at han ikkje høyrer kva ho seier bak glaset, men at han må ha seks ansiktsmasker og medisin. Eg filmar spetakkelet men får kjeft av fleire i køen. Kinesarane er eit stolt folk, og at landet er tomt for masker er ikkje ein situasjon dei liker å eksponera.

Kø utenfor apotek i Beijing

KØ: Det er ikkje lett å få tak i andletsmasker i Beijing

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

Mentalt skydd

Eg kler meg ikkje i plast og er ikkje spesielt redd for å bli smitta av viruset, men også eg tar trusselen på alvor. Eg vaskar hendene svært ofte, og eg bruker alkohol både på hender og tastatur.

Ansiktsmaska har eg på i dei fleste situasjonar, men den er, som min kinesiske kollega seier, truleg mest eit mentalt skydd.

NRKs fotograf sjekkar eigen kroppstemperatur fleire gonger kvar dag, helst med to termometer, for å væra heilt sikker.

Eg stolar på dei stadige temperatursjekkane eg må ta kvar gong eg skal inn ei dør, om det så er porten utanfor kontoret, eller inngangen til der eg bur. Så lenge ingen roper alarm er eg frisk som ein fisk. Ingen grunn til panikk.

I fleire vindstille dagar heng teppet av forureina grå luft og dirrar, før snø endeleg klarnar lufta og gjer byen kvit og vakker. Eg skulle ønska at også viruset kunne ha forsvunne med nedbøren, men det er ikkje slik det verker.

Me må nok venta på våren. Kanskje korona vil gi tapt for sol og varme.

I mellomtida står millionar av menneske på barrikadane. Dei har satt liva sine på vent og risikerer store økonomiske tap. Mange er portvakter. Andre står i kampens hete og bøter med eigne liv. «Zhongguo Jiayou». Kina- stå på!

Plast mot virus

PLAST: Folk kler seg i plast i von om at det skal hindra dei i å bli smitta av koronaviruset

Foto: Kjersti Strømmen / NRK

SISTE NYTT

Siste nytt