NRK Meny
Normal

– Sterk tilstandsrapport

Når ein sinnabloggar som Linnéa Myhre tek steget over til romanskriving, skal ein vere på vakt. «Evig søndag» er ikkje det ein vil kalle ein god roman, likevel har det blitt ei svært viktig bok.

Linnéa Myhre

Linnéa Myhre vart kåra til årets beste blogger både under Vixen Blog Award og Costume Awards i 2011. Serien La Linnéa leve som vart sendt på NRK P3s nett-tv fikk pris for beste nett-tv-serie i 2012.

Foto: Guro Beitohagen

Boka er viktig fordi forfattaren, som deler namn og, i alle fall delvis, liv med hovudpersonen i boka, gir ein overtydande innsiderapport frå ein levemåte og ein type liding det ikkje utan vidare er lett å forstå, men som det likevel kjennest ekstremt relevant og viktig å vite noko om.

For dei av oss som fekk vår første PC før Linnea vart fødd, som ikkje akkurat frekventerer sinnabloggar på nettet og som kan oppsummere våre kampar med vekta som nokså moderate trass alt, er denne boka eit funn.

Mat, mat, mat

Her finn vi den kroppshatande posøren:

Jeg legger nye bilder ved siden av hverandre og måler med øynene. Neste bilde, neste posisjon. Jeg observerer magen som trekkes inn og hoftebeina som buler ut. De tynne armene henslengt rundt kroppen. (…) Jeg hater kvinnekroppen og jeg skulle ønske jeg slapp å se den på denne måten.

Utdrag frå «Evig søndag»


Vidare finn vi den ekstremt matfikserte anorektikaren. Det er kanskje ein heilt vanleg ting at anorektikarar er hekta må mat, men det gjev eit visst inntrykk at roman-Linnéa kan næringsinnhaldet på varer i butikkfrysedisken utanåt, og at ho søkjer jobb på bakeri, samstundes som ho piner kroppen til nye lågmål på vekta og går milelange turar inne i stova for å brenne kaloriar.

Tidstypiske paradoks

Legg så til den vittige og velformulerte sjølvmordskandidaten:

Jeg vet ikke hvor lang tid det har gått, men jeg vet at det har gått flere dager - kanskje uker – siden jeg har hatt lyst til å ta meg selv av dage. Det bekymrer meg.

Utdrag frå «Evig søndag»
Evig søndag

Romanen «Evig søndag» følger eit år i Linnéa Myhre sitt liv.

Foto: Tiden forlag

Eg veit ikkje kor mykje Linnéa Myhre det er i roman-Linnéa. Blogg-Linnéa viser seg å vere klar over at ho går inn i ei rolle, og det gjer sikkert roman-Linnéa også. Det er ikkje så viktig. Det viktige her er at dette portrettet viser fram nokon tidstypiske paradoks: Den anorektiske jenta bak romanen er blitt kåra som den mest sexy av eit blad. Den sjølvhatande jenta som prøver å gjere seg usynleg, eksponerer seg sjølv til alle som vil gå inn på bloggen. Jenta som hatar vanlege folk blir elska av mange tusen fans.

Her blir romanlesaren konfrontert ikkje berre med ein person med eit vanskeleg liv, men også med den tida som skaper slike paradoksale skjebnar og som er vår tid. Linnéa er ein paradoksal helt. Eller ein problematisk helt, om ein skal snakke litterært.

Forakta for normaliteten

Mest gripande i boka er heilt klart portettet av anorektikaren som både vil bli normal og som fryktar normaliteten. Dels fordi identiteten ligg nett i det å ha kontroll over matinntaket, og dels fordi ho foraktar dei normale som likar å småprate hyggeleg og som stappar i seg fiskegrateng når dei har lyst på det.

Rapport

Dette er likevel ikkje ein vellykka roman. Språket er repeterande og flatt. Det som skjer av utvikling er heller ikkje sett ord på, det kjem som påstandar som ikkje heng saman med dei repeterande skildringane av korleis det er å kjenne seg elendig.

Roman-Linnéa er sinna, ho er sår, ho er lei av det heile og ho formulerer kvikt og kjapt alle desse sinnsstemningane, dreven ved tastaturet som ho er. Det stil- og refleksjonsnivået ho har lagt teksten på er sikkert nok i massevis for ein blogg, men i ein roman ligg det vel lågt. Det blir noko barnsleg masete over eit sinne som blir påstått og dokumentert, men som ikkje blir reflektert over.

Då er det betre å lese «Evig søndag» som ein rapport. Gjerne som ein lang blogg. Og som rapport frå eit år i livet til eit menneske som er litt over tjue år i 2012 er dette sterk og viktig lesing.